Met haar tenen over de rand kijkt ze naar beneden
Een onpeilbare diepte strekt zich onder haar uit
Achter zich de echo van haar verleden
Een mooi, maar voltooid verleden geluid
De teugels heeft ze allang losgelaten
Want ze weet toch al dat ze vallen gaat
Maar dit keer met haar ogen open
Zodat ze weet dat ze aan de juiste afgrond staat
Met haar tenen over de rand kijkt ze in zijn ogen
Een onpeilbare diepte strekt zich in haar uit
Vleugels heeft ze afgeslagen
Want spingen doe je alleen vrijuit
Ze pakken elkaars hart beet en tellen af
Fluisterend hun laatste lach
In het ongewisse naar wat komen zal
Zetten zij schrap, maar ze vallen al…
Vind de titel niet zo passen, te geknutseld.
Coïncideren? Samenvallen in ruimte of tijd. Te geknutseld? Meer spijker op z’n kop kun je ‘m niet krijgen. Misschien een woord al te weinig gebruikt, maar meer of minder dan dat kun je het niet aanrekenen. Of het betreft hier smaak. In dat geval; jammer dat je het niet lust..
Wanneer ik val.
MOOI
spingen zal vast springen moeten zijn.
In “Zetten zij schrap” ontbreekt het woord “zich”.
Spingen moet iid springen zijn, zich is bewust weggelaten.
Het weglaten van “zich” maakt het geheel er niet beter op. Naar mijn mening dan.
@Ineke : Vind ik op ‘zich’ wel een beetje gemierenneuk. Wat mij betreft in het geheel prachtig geschreven.
Hallo Kroko,
Ik geef slechts mijn mening, en naar jouw mening is dat dan gemierenneuk.
Het weglaten van het bewuste woord voegt niets toe, levert niet een bepaald beeld op. Voor mij leest het als een fout. Ook bij herlezen ervaar ik dat zo. Waar een schrijver bewust zo een fout maakt, zou de(ze) lezer er niet over vallen, omdat het dan niet als een fout opgemerkt zou worden. Het zou als logisch ervaren worden en iets toevoegen dat er niet zou zijn met dat woord.
Nice!
en jump!!