Ik heb een simpele sedan. Voor mijn bedrijf en voor mezelf. Vrijheid is soms een auto. Als iemand me zou vragen of ik een cabrio zou willen zou ik heel hard nee roepen, getver, patserbak, veel te duur en meer van dat soort uitingen. Dat zei ik ooit ook over motorrijders. Onnodig, veel te hard, gevaarlijk, onbegrijpelijk. Toen mocht ik bij een goede vriend achterop. Hij legde me alles uit, kleedde me van top tot teen in beschermende kleding en helm en waarschuwde als we harder gingen.
Dat was fantastisch. Ik begreep ineens scheurende motorrijders. Ik denk dat ik, als iemand me ooit meeneemt in een cabrio, ik het ook beter zou begrijpen. Kortom, leer eerst kennen wat je afwijst.

Een motor, ik kan niet vermijden te denken: geen geld voor een auto. En een cabrio: geen geld voor een dak.
liever een motor dan een cabrio.
en een simpele sedan met een panorama dak?
Zolang alle donorrijders maar een motorcodicil hebben.