Lucas woont al jaren net buiten een middelgroot dorp in het laaggebergte, dat na een uur lopen in eeuwig mistig middelgebergte overgaat.
Hij heeft regelmatig contact met de dorpsbewoners, maar dat blijft vrij oppervlakkig vanwege de lange trektochten door de bergen met zijn twee honden. De natuur, de aarde en eigenlijk de hele kosmos bepalen zijn hartslag en zijn innerlijk leven. De mensheid is voor hem welbeschouwd niet van groter belang dan een scheve stoeptegel.
Niets is expliciet. Alles is impliciet. Ambiguïteit van denken beschermt hem tegen de onbescheidenheid en de destructiedrift van rotsvaste interpretaties.
Vandaag zitten ze bij een grote rots met veelkleurige korstmossen en kijken urenlang naar het dal beneden. De honden begrijpen precies waarom ze daar zitten.

Recente reacties