Hij staat kwispelend op van de bank. Zijn gewrichten werken niet zo best meer. Zijn evenoude hart en longen varen nog op halve kracht. Toch is hij blij. Hij heeft zojuist de toverwoorden gehoord: “Moet je een plas, knul?”. Dat wil hij wel. Zijn blaas is dan wel van gietijzer, buiten even zijn terrein afbakenen heeft nog niets van zijn charmes verloren.
Samen lopen ze het vertrouwde rondje. Na 200 meter beginnen zijn achterpoten te wankelen. “Weer naar huis knul?”. Kwispelend kijkt hij haar aan en draait zich om.
Thuis eet hij met graagte zijn maaltijd en klimt dan weer vergenoegd op de bank. En zoals elke dag dringt bij haar de vraag zich weer op: “Wanneer is het genoeg?”.
Treurig mooi
Helaas ook een actuele vraag voor ons.
Ik wens je veel sterkte, ik weet hoe moeilijk zo’n afscheid is.
Lang geleden zit ik in de wachtkamer, met mijn puppy, op dat moment [de puppy] nog vrolijk kwispelend. Een dame komt met een oude hond binnen. Een hond die half waggelend zijn achterlijf met zich meesleept.
Van opwinding naar complete gekkigheid begint mijn puppy de oude hond te verwelkomen alsof het zijn moeder is. De oude hond laat zich moeizaam zakken op de vloer. Zijn staart beweegt amper. De hond laat zich alle brutale opdringerigheid toe van mijn puppy.
Puppy krijgt een prikje om de kans nog 15 jaar te leven te vergroten.
Oude hond krijgt een prikje om 15 jaar leven waardig af te sluiten.
Ik ben blij.
De dame na mij. Haar hart is gebroken.
@CB Waarom niet bovenstaande in een 120W verpakken (of heb ik iets gemist?) Krachtig verhaal, zoet & zuur. Ik vind het mooi.
Mee eens, mooi CB! Verdient apart te staan!
Twee mooie verhalen.
Het is altijd moeilijk om in te schatten wanneer het voor de hond genoeg is geweest.