Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde

De Oude Eik

19 november 2011 | 120w | Ben Loman | 0 |

Er was eens een oude eik. Zijn land was onherbergzaam geworden. Alleen zand, wind en zand. Ook hijzelf oogde steeds ruwer. Soms vroeg hij zich af of hij versteend was.
Op een dag hoorde hij hoefgetrappel. Briesend stopte een paard, een meisje sprong af.
‘Eik.’ Ze knielde, lange haren wervelend om haar hoofd. ‘Bewaar mijn ziel.’ Ze wierp haar ketting.
Dagen verstreken, jaren.
Hij wachtte.

De breekbare hanger lag diep verborgen in zijn stam. Plots voelde hij de eerste druppel.
Haar ziel huilde.
De tranen gaven hem bladeren, later bloesems. Een bron ontsprong, een oase, steeds verder spreidend groen.
Hij wachtte.

Duizend jaar later, een legioen doemde op. Allen bogen. Zij, koningin nu, stapte naar voren. ‘Waker van mijn onschuld.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ben Loman of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »