Toen de eerste tekenen zichtbaar werden, was de paniek groot. Net zo groot als het aanvankelijke ongeloof. Er is geen weg terug, ook geen weg vooruit. Er is alleen maar een einde. Nu iedereen dit weet, wordt er geleefd alsof er geen catastrofe staat te gebeuren. Ik zeg iedereen, maar […]

Een dorpje in Friesland, eind 1800. Oude, kleine huisjes in veel te smalle straatjes, waar de menselijke mesthopen in de tuinen, vooral in de zomermaanden, een ondraaglijke stank verspreiden. Veel grote gezinnen wonen op een betrekkelijk klein oppervlak. Lonen die gestaag blijven dalen en waar de armoede in deze gezinnen […]

Ik schreef vandaag gedichten in het water maar spoelde ze toen snel, te snel weer door ik schaam me er nu eigenlijk wel voor omdat ik ze niet spaarde voor wat later een enkele bleef steken aan een randje ik viste die er ook weer druipend uit die staat nu […]

Het wordt tijd om naar Washington te marcheren om deze vertoning te stoppen. Ons land is tot op het bot verdeeld! Laten we ons gaan verzetten om dit onrecht tegen te houden! De wereld lacht ons uit! Deze verkiezing is een complete puinhoop en een wanvertoning geworden. Wij zijn geen […]

ik ben op de vlucht en sta stil. hij zal me vinden maar nooit krijgen. ik zit gevangen tijdens mijn vrijheid. hij schreeuwde op fluistertoon: ga dood maar blijf bestaan. ik plak mezelf vast terwijl ik loop. ik lach met mijn mond zonder gezicht. ik vermoord mezelf, ik ben al […]

“Volgende…” Stilletjes schuifelt hij door de steriele holle ruimte naar de balie. “Ja,” klinkt het ongeduldig. “Ik kom de medicijnen voor mijn vrouw halen”. “Hmmmpff, medicijnen hè”, schampert de medewerker terwijl hij hem recht in zijn gerimpelde gezicht kijkt. “Ja meneer”. “Naam?” “Eva Adamszoon.” “Geboortedatum?” “5 mei 1945.” “Eerder hier […]

Ze kijken recht vooruit. Omdat spieren en zenuwen in het gezicht zijn stilgelegd is hierop geen enkele emotie af te lezen. De soldaten, de mannen gekleed in zwart pak, de vrouwen in grijs mantelpak, marcheren met gelijke tred door de grauwe betonnen stad. Via de hersenchip hebben ze opdracht gekregen […]

Vroeg in de winterochtend. Haar kelderkachel brandde fel om het huis te verwarmen. Met een mok dampende koffie stond ze in haar warme keuken door het raam haar tuin in te kijken. Zag ze het goed? Er lagen er weer drie! Ze had niets gehoord die nacht, maar de sporen […]

Mijn ondergrondse familie is blind, ze zijn zo geboren. Ik niet, ik viel uit het nest, rolde in een put die groot genoeg was om mij met ei en al in te laten verdwijnen. De dieren die het gegraven hadden zagen maar een uitweg; ‘naar buiten met dat ding’. Ze […]

Ik word wakker. Ik zie een foto van onze Geliefde Leider. Ik kijk de andere kant uit. Ook daar zie ik Hem. Ik loop naar het raam en zie de parade, iedereen marcheert. Luide muziek klinkt. Ik voel me schuldig omdat ik mijn uniform nog niet aan heb. Over tien […]

Ze staat op. De badkamer in. Douchen, make-up, haar. Net jurkje aan. Zachtjes loopt ze naar de kinderkamer. Ze schudt ze wakker. Stilletjes een washand over de gezichtjes en in de kleren steken. De jongste pruilt. “Sst, papa slaapt nog”. Kam door de haartjes en naar beneden. Ze roostert brood […]

Als ik met mijn benen languit op de bank hang en mij de arrogantie permitteer om via de beeldbuis het wereldnieuws te consumeren, kom ik pas na het insturen van mijn eerdere bijdrage tot het besef dat driekwart van de aarde reeds in een dystopie verzonken is. Dolgelukkig had ik […]

Koeien die na een lange winter weer buiten in de wei mogen spelen. Ze dartelen en springen van blijdschap. Eindelijk zien- en ruiken ze de buitenlucht weer. Tanja Nijmeijer is weliswaar geen koe, maar toen ze in Cuba uitstapte kon ze het niet laten, net als een losgelaten koe, even […]

Zwarter dan inktzwarte wolken verduisteren het laatste stukje maan. Vallende sterren als brandende fakkels maken een spoor van lichterlaaie. Onbereikbaar staat hij als verslagen aan de overkant. Tevergeefs reikt hij zijn hand. Het oorverdovende kraakgeluid komt angstaanjagend dichterbij en splijt als snel delende vretende wortels genadeloos de aarde dwars door […]

De tijd kruipt als een sluipende illusie door mijn bloedbanen en doet me bedenken dat er in de nabije toekomst alleen maar dramatisch slechte dingen staan te gebeuren. De sociale cohesie zal weliswaar toenemen, maar de verzorgende taak van de overheid komt danig in het gedrang en zal leiden tot […]