Robin en Lisa fietsen met de rest van hun vriendengroepje naar de kroeg. Ik kijk ze na en vraag me af wanneer ze zo groot zijn geworden.
Als de dag van gisteren herinner ik me hoe mijn zevenjarige zoon bijna elk weekend zijn vriendinnetje te logeren had. Dan liet ik ze ’s avonds lekker lang tv kijken, in hun pyjamaatjes op de bank. Als ik ze eindelijk naar bed had gestuurd, hoorde ik ze nog uren keten.
Het logeren is een keer overgegaan, toen ze zichzelf daar te groot voor vonden. Ik vind het jammer, want Lisa is nog steeds een schat van een meid. Maar wie weet, zit ze binnenkort weer bij ons op de bank, als zijn vriendinnetje.
@Inge, zo schattig verhaaltje. Een mijmering… Ik herken het helemaal. Het laatste gedeelte ‘als vriendinnetje van’ vind ik minder mooi. Maar dat is persoonlijk.
Tja, als moeders het voor het uitkiezen had :). Lief verhaaltje.
@Desiree @Irma Dankjewel!
Het zou zo mooi zijn, hè?
Mijn voorkeur gaat ook uit naar zijn vriendinnetje i.p.v. ‘vriendinnetje van’.
@Levja @Desiree Jullie hebben met overtuigd 😉 Ik heb er zijn vriendinnetje van gemaakt, zonder aanhalingtekens.
Dank voor de reacties.
Nou, dat verdient een hartje.
Dan nog afwachten of ze jou ook als schoonmoeder ziet zitten.:) Leuk geschreven.
@hendrike Dank je! (namens de fictieve ik 😉 )
zijn vriendinnetje, zou je de tweede keer niet kunnen zeggen ‘zijn vriendin’. Het gaat nu niet meer om een kindervriendschap maar om een mogelijk ontluikende liefde, althans dat hoopt de moeder.