De psycholoog kijkt mij aan. ‘U bent mishandeld en misbruikt door uw vader en oudere broer. Uw moeder zag het niet of wilde het niet zien. U kunt er nog altijd niet met haar over praten, ook nu zij tegen de tachtig loopt.’
Ik droom het gesprek met mijn moeder.
‘Het was zo’n lieve man, hij deed geen vlieg kwaad en ook je broer heb je door het slijk gehaald. Hij is advocaat en niet zo maar iemand. Alleen met jou wilde het nooit vlotten. Nu loop je de deuren plat bij die zielenknijpers, met al je hersenschimmen.‘
‘Ik wil de pijn en de vernedering van al die jaren uitschreeuwen, maar mijn keel is afgeknepen. Daarom zit ik bij u.’
Pijnlijk! Goed beschreven.
Het zou zowaar een waar verhaal kunnen zijn.
Nog heel veel misbruik.
Heftig stukje José. Zo gaat het helaas vaak, ben ik bang. Zo’n moeder die het niet wil zien, triest…
U mag met een kleine letter, tenzij je God aanspreekt 😉
Pfoe… Akelig en triest gebeuren mooi beschreven.
Dank voor jullie reacties; Inge, ik wil de psycholoog niet op een goddelijk voetstuk plaatsen, dus het is nu een u!
Levja, wat je zegt, het zou een waar verhaal kunnen zijn, dat is het in zekere zin ook, ik weet dat mensen in staat zijn dingen te verdringen, ze niet te willen of kunnen zien; daardoor is juist ook de moeder zo wreed naar haar dochter, ook al is zij zich daarvan waarschijnlijk weer niet bewust.
José, dit stukje blijft mij intrigeren.
Er zit heel veel in (die broer bijvoorbeeld die advocaat is geworden) De zin :’ook nu zij tegen de tachtig loopt’. Alsof het gemakkelijker wordt om er met je moeder over te praten als zij ouder wordt?
Ineke, de dochter hoopt -tevergeefs- dat ze er ooit met haar moeder over kan praten, inderdaad zelfs niet nu ze oud is en al lang weduwe. Ze is statusgevoelig wat ik heb geprobeerd aan te duiden met haar zoon die advocaat is… de dochter voelt zich mede daardoor de assepoester.
Ineke, mijn reactie klop grammaticaal niet helemaal, voor inderdaad moet staan: dat kan
voor haar zoon moet staan: met de opmerking
overigens de dochter droomt dit gesprek, het vindt dus plaats in haar hoofd.
@Jose, een stuk waarin veel te veel gepropt is.
Uit je stuk wordt niet duidelijk of de ik een man of een vrouw is en dat is prima, maar in je reactie hierboven heb je het over een vrouw. Wanneer het over een vrouw gaat, dan zou dat ook uit het stuk moeten blijken.
Het verhaal komt bij mij niet authentiek over.
PS: – Kijk nog even naar: Nu loopt je de deuren plat
@Jose, indringend stukje en ik kan me voorstellen dat het zo kan lopen. Wat een frustratie!
Dank voor jullie reacties
Ineke Wolf, als je bedoelt met authentiek of ‘ik’ ( de schrijver) het heeft meegemaakt, dan heb je gelijk. Maar het gaat hier om een vrouwelijke hoofdpersoon met een moeder die een muur heeft opgetrokken, ongetwijfeld ook uit zelfbescherming. Niet alleen bij incest maar ook bij andere vormen van mishandeling hebben de slachtoffers niet alleen last van de daders maar vooral ook van de ‘omstanders’, die kennelijk ziende blind waren. De tragiek die ik wil schetsen is dat de hoofdpersoon er niet los van komt en steeds haar heil zoekt in therapie, omdat het ‘echte’ verhaal bij anderen is verdrongen. Die noemen het hersenschimmen. Je kunt er natuurlijk op afdingen of het als verhaal goed is.
@Joesé, ik twijfel er niet aan dat die dingen gebeuren, maar het gesprek op zich komt niet authentiek over. Ben je wel eens aanwezig geweest bij zo een therapeutische sessie?