Hij heeft 40 jaar voor de klas gestaan. Stormen van didactische veranderingen hebben door de school gejaagd, maar hij is onwrikbaar het dode Latijn blijven uitdelen.
We laten hem dagelijks in zijn voorkamer zitten. Nog steeds even statig rechtop, ook al weet hij weinig zinnigs uit te brengen.
Zijn familie heeft onze groep verzorgenden om hem heen gearrangeerd, om hem met allure in zijn waarde te laten.
Hij heeft altijd van cactussen gehouden, er staat een aantal bijzonder grote exemplaren op zijn vensterbank. Hij praat zachtjes tegen ze.
Soms zwaait hij terug. Soms merk ik dat zijn wangen nat zijn.
Op een dag zit hij er niet.
Een paar dagen later fietsen we voor de laatste keer het tuinpad af.
« Er was eens
Fatsoenlijk humanitair »
« Er was eens Fatsoenlijk humanitair »
Mensen
Wijkverhaal 12 De leraar
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Er was eens Fatsoenlijk humanitair »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Berdien, je kunt blijkbaar eindeloos putten uit menselijk leed. Ontroerend stukje.
Wonderschoon
Een ontroerend verhaal.
een mooi afscheid van leraar klassieke talen