Het zachte gemeier achter de zware ijzeren deur houdt een paar minuten aan. Ik heb er schijt aan. Mijn begeleidster is niet meer. Op de galerij ruk ik het witte A-vier met mijn naam erop van de deur en schrijf met mijn zwarte marker ‘Alicia’ op het metaal.
“Bloed, ik zie bloed”! krijst de nieuwe van 15 en wijst naar mij. ‘Lulhannes’. Jos is hier 4 weken en heeft zich al overgegeven aan het zorgregime. ‘De bloedlijers’. Hij speelt het spel zoals het hoort. Hij wel. Ik hoor gejoel, gesnik en Avicci. De nog overgebleven begeleider in het speelveld rent als een bezetene op me af. “Hierblijven! Iedereen”! Hij zwaait daarbij als een malloot met zijn armen. Ik haat spelletjes.

Recente reacties