De pannen staan op het fornuis. Hollandse kost. De sperziebonen afgegoten, de karbonade in de braadpan, alleen de aardappelen staan nog op een zacht vuurtje. Sinds drie jaar kook ik voor mezelf.
Ben je thuis?
Het schermpje van mijn mobieltje licht op.
Ja, hoezo?
Ik ken haar van mijn werk. Mooi, aantrekkelijk en getrouwd. Ze weet hoe ik over haar denk. Na afloop van een vrijdagmiddagborrel, met iets te veel alcohol, zoenden we.
Let op het signaal!
De voordeurbel. Ik open de deur. Zij valt in mijn armen.
Theatraal schuift ze de ring van haar vinger en dirigeert me naar de bank. We vallen over elkaar. Al vrijend koken de aardappels droog, tot de rook het brandalarm af laat gaan.
« Wit satijn en vergeeld katoen
De teller tikt door »
« Wit satijn en vergeeld katoen De teller tikt door »
Fictie, Liefde, Maatschappij
Nachtschade
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Wit satijn en vergeeld katoen De teller tikt door »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Titel en stukje verrukkelijk doch verraderlijk.
Een beetje minder nachtschade kan geen kwaad. Tijd voor ontdekking van de wereldkeuken samen met zijn nieuwe liefde!
@Hadeke, jij weet vaak – van hetgeen ik van je gelezen heb – in eenvoudige woorden bijzondere verhalen te vertellen. En ook intrigerend. Of spannend. In deze tekst vind ik [activeert] ‘niet staan’. Ik zie nog wel een samenhang met ‘dirigeert’ erboven. Ik reageer gevoelsmatig.
(teveel is m.i. te veel)
Dank voor jullie reacties.
@nyceway wie weet zit er een vervolg in.
@mili dank voor je gevoelsmatige reactie die kan nooit teveel zijn 😉 Ik begrijp je opmerkingen wel. Ik ga er even over denken.
@mili teveel was inderdaad te veel. 😉 Mijn vaste valkuil.
Ik heb het eind iets ‘vergewoonlijkt’.
Hier is de titel wel zeer goed uitgewerkt