Schrijf mee!
« »

Column, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Wit satijn en vergeeld katoen

17 oktober 2016 | 120w | Han Maas | 2 |

Hij zocht naar een vrouw die iets had van zowel een witte engel als de dochter van de duivel. Ze moest toch ergens zijn tussen goed en kwaad. Hij kon haar voelen, maar zag haar niet.
De donkere nacht die alleen door de weerkaatsing van de volle maan op de witte, satijnen lakens net genoeg zal worden opgelicht om de prachtige contouren van haar te zien. Om een van die schaarse nachten te beleven die nooit zullen eindigen.

‘Waar bleef je nou? Ik sliep al bijna.’
‘Mijn krulspelden inzetten,’ zegt ze in de kuil van haar kant van het bed.
Hij is blij dat de vergeelde, katoenen lakens het maanlicht dempen.
‘Alstublieft, laat het gauw weer ochtend worden,’ bidt hij.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »