Hij zocht naar een vrouw die iets had van zowel een witte engel als de dochter van de duivel. Ze moest toch ergens zijn tussen goed en kwaad. Hij kon haar voelen, maar zag haar niet.
De donkere nacht die alleen door de weerkaatsing van de volle maan op de witte, satijnen lakens net genoeg zal worden opgelicht om de prachtige contouren van haar te zien. Om een van die schaarse nachten te beleven die nooit zullen eindigen.
‘Waar bleef je nou? Ik sliep al bijna.’
‘Mijn krulspelden inzetten,’ zegt ze in de kuil van haar kant van het bed.
Hij is blij dat de vergeelde, katoenen lakens het maanlicht dempen.
‘Alstublieft, laat het gauw weer ochtend worden,’ bidt hij.
Bron: Eagles en Moody Blues
Geweldige muzieknummers. En ach, oud worden we allemaal. Met de daarbij behorende glans.
@Levja. Maar niet tussen vergeelde lakens!
Een typisch ‘Han Maas-sfeerstukje’ is mijn eerste gedachte.
@Ewald. Is dat zo duidelijk?
Zeker, Han. Heel herkenbaar. Misschien een idee voor een leuke wedstrijd in de toekomst.
Een periode lang anoniem inzenden en proberen te raden wat door wie is geschreven.
Wie heeft de meeste goed? Sommige vaste schrijvers haal je er zo uit.
@Ewald. Wie weet! Je gevoel op papier zetten verraadt je inderdaad.
@Han, je gevoel, maar ook je humor, woordkeus, zinsbouw, opbouw, keuze van onderwerp enzovoort. Al met al vormt dat je persoonlijke stijl. Vooral wie veel en regelmatig schrijft, ontwikkelt z’n geheel eigen en herkenbare stijl. Mede daarom is deze site ook zo boeiend.
@Ewald. Absoluut mee eens! Her- en erkenning.
<3