Een slanke zonnestraal drong via een kier in het dak de hut binnen en nestelde zich in de haren van het meisje op het smalle bed. De grote man had geen oog voor de stralende schoonheid, maar volgde de boosheid in zijn lichaam die zijn gedachten al zo lang vergiftigde.
‘Waar blijft mijn ontbijt. Schiet op, anders ruil ik je in voor een ander.’
Ze had geleerd om elk moment het beeld van de zonovergoten bloemenvallei op te roepen. Dat was haar ontsnapping uit de hel. Haar kindertijd was geëindigd op de dag dat ze de grote man in het bos had gezien. De wind ving haar mantel toen ze de deur opende om hout te sprokkelen voor het ontbijt.
« Dik Trom
Stella della notte »
« Dik Trom Stella della notte »
Fictie, Mensen
De boshut
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van nyceway of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
10 reacties
Reageren
« Dik Trom Stella della notte »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Nyceway: leuk. Sprookjesachtig. (Ik dacht dat ik de eerste van de week zou zijn. Niet dus.) Komt er een vervolg? Misschien kan het meisje wat paddo’s in zijn soep doen om het gif uit zijn lichaam te krijgen?
Met een mooi sfeerbeeld schets je een griezelig scenario. Prachtig gedaan.
Heel mooi hoe het meisje in deze hel een bloemenvallei kan oproepen,
De kracht van de mens die omstandigheden trotseert.
Waar een boswandeling niet toe kan leiden. Niet. Toe. En leiden eigenlijk met lange ij. Verbeelding verzacht. Gelukkig maar.
Dank jullie wel voor de reacties, Nele, Levja, Nel en Mien.
Mooi geschreven.
Goed van haar! Overlevingsinstinct.
Gedeeld 🙂
De sfeer wordt op een goede manier weergegeven. Blijkbaar roept dit thema zulke lugubere stukjes op:)
griezelig sprookje.
Nellie, Ingrid, Jessy en José, bedankt voor jullie reacties.