We hebben het eigenlijk alle vier. Geef ons een woord en we werken als een jukebox op een muntje.
De liefde voor het verhaal is ons met de protestantse paplepel van mijn moeder ingegoten. Altijd met elkaar in gesprek, debat, discussie.
Door woorden snapten en snappen we de wereld, en verwoorden we onze emoties.
Keerzij is overigens dat er vaak een punt gemaakt moest worden. En discussies voeren met mensen die allemaal het laatste woord willen hebben, is ook best een gedoe.
Het meest waardevol in onze levens zijn de dialogen met onze ouders. Zij vonden oprecht dat ze net zoveel leerden van ons als wij van hen.
Onze gesprekken gaan altijd door.
Ook nu ze er niet meer zijn.
Ja, dat gebeurt. Die gesprekken blijven in je hoofd doorgaan. Mooi, Lisette. <3
@Marlies: dank, en ja, dat geeft ook troost. Ik blijf in mezelf ook tegen hen praten.
Dat ken ik. Ik praat ook nog steeds dagelijks tegen mijn lief die al bija 2 jaar dood is. 🙂
Anoniem ben ik!
Mooi verwoord, Lisette.
Vooral het slot.
Waar ruimte voor de dialoog is, heerst wederzijds respect.
@Marlies, vooral mee doorgaan, en ook veel sterkte met het gemis!
@Nel, met dank
@Ewald, het klinkt als een bestaande uitdrukking, maar ik ken hem niet. Of heb jij het zelf verzonnen? In dat geval een ❤️ van mij voor jou!
Van mezelf, Lisette (en dat om 03.43 u), dus dank voor je hartje ☺
Heel herkenbaar
@Lisette, dank je.
@Levja, fijn, gedeelde vreugde is dubbele vreugde
Mooi betoog, vooral de slotzin.
Lichtelijk geforceerde draai richting weekwoord.
Er is altijd de melancholie van: ‘hoe zouden zij er over hebben gedacht’, of ‘dit zou je hen eigenlijk nog moeten kunnen vragen’.
Gr.
Chris
mooi, hoe je de liefde voor taal en voor je ouders verwoordt. Kleinigheid, het is protestantse, met een s er in.
@Chris, dank voor je opmerkingen. Eerlijk gezegd las ik in een heel andere context iets over praten alsof er een muntje wordt ingegooid. Dat nam ik mee, en ben gaan schrijven, zonder dat ik toen al wist waar het op zou uitdraaien. Vind ikzelf een hele fijne manier bij zo weinig woorden.
@Josė, bedankt en je hebt vast gelijk…maar ik weet niet hoe ik mijn tekst kan aanpassen, een nieuwe versie maken?
Heb je nog niet de mogelijkheid je stukjes zelf aan te passen? Dan kun je het aan de beheerder ( Frank) vragen.
In gedachten zie ik jullie zessen druk gebarend spreken rondom een keukentafel. En inderdaad, dat laatste woord hè? ….
@Alice, leuk beeld hè? We hadden helaas geen eetkeuken, maar de achterkamer was ook een goede plek voor onze gesprekken, hoor.
En waarschijnlijk tijdens de afwas ook nog….. 😉
@Alice, oh ja, en als we naar bed gingen. Het hield gewoon nooit op!
@Lisette. Mooi! De gesprekken met je ouders… ze gaan gewoon door!
@Han, zeker. Zij vinden dit stukje vast teveel eer voor henzelf, maar dat is onterechte bescheidenheid
@Lisette. Ja, ouders zijn vaak te bescheiden hierin.
@Lisette: met die punten maken, daar heb ik ook problemen mee. 🙂
@Nele, ik ook, maar ik doe het zelf ook, ben genetisch toch wat besmet geraakt, vrees ik