Een zeepkistenrace! Toen ik de aankondiging zag heb ik mijn neefje meteen ingeschreven. Enthousiast vertel ik hem over vroeger. Met een zeepkist tegen een boom knallen en lachend naar huis, waar je moeder je een draai om je oren gaf voordat ze je naar de dokter bracht. Wat had je een goed verhaal de volgende dag op school, het liefst met een paar hechtingen.
Mijn zus pakt de flyer aan en leest: ‘De zeepkisten moeten vier wielen, een stuur en remmen hebben. De racer moet een helm dragen.’ Ze knikt. ‘Ja hoor, daar mag je wel aan meedoen. Veel plezier.’
Ik pak de flyer terug. Remmen? Helm? De tijd dat we die wagens echt van kisten maakten is lang geleden.
Het is inderdaad zo dat echte zeepkisten, zonder helm of andere veiligheidsmaatregelen uit de tijd zijn. Er zullen tegenwoordig weinig kinderen zijn die daar littekens aan overhouden. Te veel beschermd? Ik weet het niet, misschien heb je nu weer andere gevaren. Goed stukje. Hartje.
Leuk verhaal, Inge.
Het thema zeep nodigt uit tot nostalgie. 🙂
Ik had dat kind net zo hard weer uitgeschreven als ik jou was. Geen pijn, geen gein immers. 🙂
Tijdens mijn lagere-schooljeugd in Amersfoort hield men die races regelmatig van een steil hellende straat in het Bergkwartier.
Dat liep wel eens uit de hand, met stuurloze zeepkisten die behoorlijk op snelheid kwamen.
De latere versies waaren strakker georganiseerd, met eisen e.d.
Met vriendelijke groet,
Chris
Dank voor de reacties! Ik heb zelf nooit een zeepkist van dichtbij gezien, maar het geeft zo’n fijn beeld van jongens die nog lekker jongens konden zijn 🙂
Leuk stukje nostalgie. Maar gelukkig is het nu veiligheid voor alles.
Dank je. Ja voor de ouders vast een stuk geruster 🙂
vroeger hechtte men minder aan veiligheid, mooi geschreven herinnering