(Warning: dit gedicht is heel lame. Mijn excuses.)
“Het doet geen pijn” verzekert hij me
en haalt zijn gereedschap boven.
“Doe je mond open” zegt hij
en een lachje krult om zijn lippen.
Door die veel te grote buis,
kan ik niet meer slikken.
Oh ik houd dit echt niet meer!
“Annee ejje laa?” vraag ik hem
en hij lacht want hij verstaat me niet.
“Wanneer ben je klaar?” zeg ik opnieuw
en hij haalt dat ding er uit.
Het sproeit langs alle kanten,
druipt van mijn gezicht.
Oh ik haat dit boeltje hier!
“Dat was niet de bedoeling” geeft hij toe
en haalt een zakdoekje boven.
“Maar ik ben dus klaar” zegt hij
“En de volgende mag dan komen!”
De acht woorden van je disclaimer, die ik bovendien meta en onnodig ontsierend vind, had je denk ik beter kunnen besteden om het geheel nog beter te maken 😉
Lame? Hoera, een twintiger!