Het lukt me steeds beter om het nieuws van me af te houden. Dat is op zich logisch, maar ook treurig. Er is zoveel ellende tegelijkertijd dat ik het niet kan bijhouden.
Het lukt me steeds beter om mezelf niet schuldig te voelen. Ik ben nu eenmaal een bevoorrechte Nederlander. Ik voldoe aan vijf van de zeven vinkjes van Joris Luyendijk.
Maar gister brokkelde de voorzichtig om mijn hart gebouwde muur weer af. Ik keek naar een prachtig optreden van het Koninklijk Concertgebouworkest en het Nationaal Jeugdkoor bij Lubach. Na zijn vlammende betoog om Oekraïne niet te laten vallen, speelden en zongen zij ‘Alle Menschen werden Brüder’ van Beethoven.
Prachtige tekst, maar hoe ver weg.
Ik voel me (weer) mislukt.
« Miljoen
Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie »
« Miljoen Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie »
Column, Liefde, Maatschappij, Mensen
Verre vrede
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Miljoen Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik volg het nieuws dagelijks maar echt vrolijk word ik er ook niet van. Als enkeling kan ik me je onmacht goed voorstellen maar het leed van de wereld hoef je niet op je schouders te dragen. Het wordt lente, dus hoop doet leven.
@Lisette. Heel objectief gezien zijn wij mensen slechts een geheel van organische elementen zoals zuurstof, koolstof, waterstof en stikstof en een reeks zouten en mineralen, dat kan bewegen en praten.
@Cesar: en dat is een troost of louter ter relativering?
@Lisette. Het kan als troost dienen, maar ook ter relativering. Maar uiteraard ook ter leering ende vermaeck.