Na die opmerking staarde ik hem een moment aan, tuitte mijn lippen en gaf een knik. ‘Prima.’ Ik voelde zijn ogen op mijn rug branden terwijl ik wegliep en de verbaasdheid was tastbaar. Ik kon een heimelijke glimlach niet tegenhouden, hij moest eens weten.
‘Sas, wanneer ga je een was draaien? Ik heb geen ondergoed meer. Trouwens ook geen schone overhemden. Wil je voor morgen alsjeblieft mijn blauwe overhemd strijken, je weet wel, mijn favoriet?’
‘Je weet waar alles staat, ga je gang,’ zeg ik zonder op te kijken, terwijl ik de laatste hand leg aan het schoonmaken van het aanrecht.
‘Wat?’
Ik gebaar naar de blinkende keuken. ‘Ik ben al klaar met mijn enige recht.’ Zijn blik is onbetaalbaar.
Leuk en geinig verhaal!
Beeldend geschreven. Leuk!
Dankjulliewel 🙂 Ik vond hem ook leuk om te schrijven 😉
wel cynische ondertoon, man die zich wil laten bedienen
@José: Dat is zo, maar volgens mij is in de meeste gevallen nog steeds de vrouw degene die wast en strijkt 😉
Heel leuk, mooi ‘van katoen’ gegeven!
Van lik op stuk gesproken! A propos, ik kan wel degelijk zelf zorgen voor de was en de strijk. Het aanrecht moet ook altijd blinkend proper zijn.. :-p
😀 Heb het stukje geschreven vanuit mijn “standaard” reactie als mannen zo’n opmerking maken, als ik er een had zou hij iig spijt krijgen 😛 Uiteindelijk gaat het stuk niet om wat mannen kunnen en doen, steeds meer helpen goed mee, maar enkel wat de consequenties zijn van zo’n ondoordachte opmerking 😉