Vandaag kreeg ik een telefoontje van een voormalig collega wat de rest van mijn dag tot nu toe heeft bepaald. Mijn vorige baas heeft de strijd tegen de kanker moeten opgeven. Hij, die door een grap en een plaagstoot iedereen voor zich wist te winnen, moest er achter komen dat de man met de zeis geen humor heeft. Hij, die door zijn oprechte belangstelling in mensen op mijn persoonlijke ontwikkeling een onuitwisbare invloed heeft gehad, moest ervaren dat menselijkheid ook een sterfelijke kant kent. Vandaag nam hij afscheid van zijn drie dochters en zijn vrouw, als vader, echtgenoot. Maar hij zal vooral herinnerd worden als iemand die boven alles een oprecht en fijn mens was. Rust zacht, dank voor alles.

Dood gaan hoort bij leven, zo herinnerd te worden heb je zelf verdiend.