“Errare humanum est, perseverare diabolicum”.
Zich vergissen is menselijk, maar volharden is des duivels.
Zou vergissen ook dierlijk kunnen zijn? Zou het dierlijk kunnen zijn dat mensen zich verschuilen achter de grote aantallen van mensen die vergissingen maken? Zou er een schrijvend mens zijn die geen taalvergissingen maakt? Waarom is het volharden in vergissingen des duivels? Wat is taal? Is des duivels iets slechts? Is de duivel geen mens? Is de duivel een dier? Is dierentaal ook een taal? Spreekt een zebra dezelfde taal als een zwart paard? Zijn mensen dan net als lemmingen die een vergissing met de dood moeten bekopen, terwijl ze toch dezelfde taal spreken?
Ergens schreven zij in een geschrift.
“Gij zult vergissing en foutloos leven”.
Soms hoop je dat het een vergissing is, maar dan blijkt het een weloverwogen standpunt te zijn (’terug naar de gulden, Nederland uit de EU’). Soms vergist mijn poes zich in de hoogte van de stoel, maar goed, het beest is op leeftijd. Soms kijk je reikhalzend uit naar antwoorden, maar wordt je overstelpt met vragen. Het brengt de hersenmassa wel in beweging. Butterfly doet dat als geen ander.