Eens per maand ben ik te vinden op de begraafplaats. Ik schenk koffie en thee. De ruimte wordt doordeweeks gebruikt door de dragers. Op zondag kunnen bezoekers zich opwarmen bij ons. Ik vind het fijn werk. Er is vaak voelbaar verdriet, ook na vele jaren. Maar er wordt ook gelachen, en is er ruimte voor dagelijkse verhalen.
Veel van de bezoekers ken ik inmiddels van naam, en weet ook welke pijn bij hen hoort. Die ietwat deftige meneer van in de negentig met zijn treurige blik om het verlies van zijn vrouw en zijn zoon. De boze mevrouw, die het gewoon gemeen vindt dat haar geliefde ineens is weggerukt.
Verdriet verbindt velen.
Ik bied hun koffie met een luisterend oor.
« Afscheid
Sinterklaas – noodpakket (1) »
« Afscheid Sinterklaas – noodpakket (1) »
Column, Communicatie, Mensen
Gedeelde smart
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Afscheid Sinterklaas – noodpakket (1) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Lisette. Mooi en dankbaar werk.
en weet ook welke pijn bij hen hoort – en weet ik ook welke pijn bij hen hoort
Ik bied hen koffie – Ik bied hun koffie
@Han: klopt, en dank voor de aanpassing: eerlijk gezegd ken ik de schrijfregels voor ‘hen’ en ‘hun’ niet goed, dus…
Heel bijzonder en mooi, Lisette. Ik kan me een aantal koude zondagen herinneren op de begraafplaats waar mijn ouders liggen. En vaak zie je juist op zondag vaak dezelfde personen. En dan vraag je je af wat het verhaal erachter is.
Mooi dit, heel mooi.
@Levja: dankjewel! Het begon bij mij ook met de bezoekjes aan het graf van mijn ouders. Daar was het ook vaak guur. Ik wilde toen ook een ruimte om me op te warmen na mijn bezoekjes.
En het kwam dus heel goed uit dat ik dit bestond op de begraafplaats van mijn huidige woonplaats.