Een definitief afscheid in Arcen. De kerk is verwarmd, dat is een meevaller. De pastoor is een (jonge)man van kleur. Ik vermoed dat hij uit India of Sri Lanka afkomstig is. Hij heeft duidelijk moeite met de J en de L waardoor hij het vaak over “ezus” en “geoof” heeft.
Hij wordt bijgestaan door een corpulente Limburger die de taal beheerst als geen ander. Een jonge vrouw zingt in het Limburgs dialect, mooi en vooral ingetogen. Een neef en nicht dragen mooie herinneringen voor. Het weerzien met neven uit Zeeuws-Vlaanderen is hartelijk al is de aanleiding natuurlijk van mindere aard. De laatste van een generatie is niet meer. Het weer is grau en zelfs de miezerregen past bij de gelegenheid.
@Luc: ik vind je familieverhalen altijd hartverwarmend. Ik moest ook denken aan onze priester uit Zeeuws-Vlaanderen, die het had over ‘Hods Gulp’.
Ik neem wel aan dat het wer grauw was?
Dank je, Lisette. Het leven is eindig, dat weten we allemaal, dus onderneem wat je wilt ondernemen en leef je leven.