Lange tijd dacht hij dat zijn plek op kantoor transparant en kenbaar was. Ook zijn collega’s zag hij in deze ene en monotone realiteit hun dagen slijten.
Zwoegend achter stapels dossiers die tot aan de hemel leken te reiken, begon hij zich gaandeweg af te vragen of de alledaagse en vergankelijke werkelijkheid op zijn werkplek kenbaar voor het denken was, of in feite een innerlijke ervaring die aan het denken voorafgaat en dus voor het verstand onbereikbaar.
Het groeiend besef dat het ontbreken van een eigen ‚ik‘ op kantoor een grote leegte inhield, bleek uiteindelijk een grote bevrijding. Toen alle houvast een illusie bleek te zijn, kon hij vlotjes kiezen voor de verlossing van het ontslagverzoek.
De rest is geschiedenis.
« Verouderd
Vintage »
« Verouderd Vintage »
Fictie
Houvast
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cesar Noordewier of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Verouderd Vintage »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Cesar: ik gun hem een verrassend vervolg-leven!
@Lisette. Uitermate empathisch van je. En ik weet uit betrouwbare bron dat zulks inmiddels realiteit is geworden. Althans volgens wat wij mensen doorgaans als realiteit menen te kunnen betitelen.
Niets is meer bevrijdend dan ontslag nemen! Ik denk dat vele mensen véél gelukkiger zouden zijn als ze deze stap durven te maken.
@Luc. Daar is doorgaans een zekere moed voor nodig en die kun je niet eventjes kopen.