‘Het is beter van niet dat je niet over politiek praat,’ zegt Willem, dus steekt hij van wal. Theo laat het gelaten gaan, luistert niet naar Willems herhaling van het tv-debat dat hij niet heeft gezien, wel kan vermoeden. In het hokje waar hij zich bevindt, ligt een stembiljet met een niet te ontkennen rood kruis erdoorheen.
Met het voorzichtige ‘niet allemaal natuurlijk’ last Willem een plaspauze in, om met ongewassen handen zijn slotpleidooi te voeren, waarbij hij zich verschoont van het taalgebruik van de politici: ‘En dat heeft een voorbeeldfunctie – luister je eigenlijk wel, Theo?’
Theo haalt zijn schouders op: ‘Ik ga niet stemmen.’
‘Wanneer krijg je de uitslag, Theo?’
‘Verkiezingsdag.’
‘Ze gaan er niet allemaal dood aan natuurlijk.’


Recente reacties