Op weg naar het “keigoed” gebeuren fiets ik enkele reis 26 kilometer. Onderweg geniet ik van het weer, de omgeving en medeweggebruikers.
Zo zijn er wielrenners die deze zondagochtend weer op de pedalen staan. Ze racen me voorbij, zonder de hele de hele weg te claimen, niets aan de hand.
Op de terugweg een nieuw fenomeen. Seniorenclubs met een te dure e-bike. Allemaal met reflecterende hesjes, op zich prima. Zodra ik de achterste heb ingehaald probeert ze de rest te waarschuwen door te bellen en te roepen. Het middenstuk beweegt hierdoor naar links, waar ik fiets. Ondertussen komt ook een tegenligger aangefietst. Ik weet mezelf nog net uit de berm te houden. Het is het nieuwe gevaar onderweg, grijze fietsclubs!
De volgende keer een golfclub meenemen in je fietstas en deze tussen hun wielen steken. Ze hebben toch zeker wel een helmpje op?
Luc. Wat is het ‘keigoed gebeuren’? Genieten van medeweggebruikers? Van de natuur kan ik begrijpen.
Nee hoor, van wielrenners geen last. Die senioren… waar betalen ze die e-bikes van, hè? Een schande.
Grijze fietsclubs, lekker denigrerend. Het is te hopen dat je zelf zo grijs mag worden.
Maar fatbikes, van een andere kleur, daar heb je geen last van, hoor.
E-bike – e-bike.
Ondertussen komt ook een tegenligger gefietst – Ondertussen komt ook een tegenligger aangefietst.
Cuijk Keigoed is de naam van het jaarlijks terugkerend “evenement” wat zijn glans verloren heeft. Medeweggebruikers in alle maten en soorten, de diversiteit verbaasd me meer dan eens. Ik heb niks tegen e-bikes of senioren maar ik denk dat de fietsverkopers handig gebruik maken van de hype en graag de duurdere modellen verkopen met meer mogelijkheden dan de gebruiker ooit zal ontdekken. Een fatbike is hier nog een bezienswaardigheid, gemiddeld zie ik er 1 per week. Samen fietsen, in clubverband zoals wielrenners doen, dat zie je senioren steeds vaker doen, en die reageren toch wat langzamer. Thx voor je verbeteringen, Han.