Tien jaar lang trouwe vriendschap. Zoveel plezier, zoveel leven, vol eigen karakter. Aan elk leven zit een einde, dat beseft iedereen. Als het dan toch zover is, onverwachts, dan is je prachtige leven gewoon kut.
De hond van mijn beste vriend, tevens technische man voor mijn huishouden, is overleden. Mooi beest, altijd in voor een dolletje. Flink blaffen als ik naar binnenliep maar toch weer vriendelijk en tevreden met een aai.
Het is een gezinslid dat wegvalt. Hij en zijn vrouw zijn er kapot van. Ik laat ze met rust maar wil toch troost bieden. Een appbericht is dan een uitkomst. Bezoek kunnen ze nog niet aan. Ik leef met hen mee en begrijp dat ze er even af liggen.
Mooi stukje, Luc.
Drie puntjes:
zo ver moet hier zover zijn, het is immers geen afstand.
… zit een einde,dat beseft… – je vergeet hiereen spatie na de komma.
Als het dan toch zo ver is, onverwacht,… – naar mijn idee is het niet onverwacht, immers, eenieder weet dat het leven eindig is. Wel kan het onverwachts komen (plotseling). Onverwacht of onverwachts, het scheelt een letter, een nuanceverschil.
Zelf heb ik lang geleden huisdieren gehad (twee keer een kat) en ik weet hoe aangrijpend het verlies van een huisdier kan zijn.
Dank Ewald.
Zijn vrouw zegt altijd; een huis zonder huisdieren is gewoon een huis maar nooit een thuis. Het klopt aan alle kanten, het verlies is aangrijpend.
Was de hond jullie technische man voor het huishouden? Lees ik dat goed? Dan is het natuurlijk dubbel sneu. RIP.
@Luc: ach, wat sneu voor hen.
Het was dan wel een reu Mien, maar het was niet de technische man. Excuus voor de verwarring in je hoofd.