Tijdens de vorige maand gehouden buurtbingo hoorde ik iemand over klassieke muziek zeggen: ‘Als je ertegen kunt, is het mooie muziek.’
Sindsdien pas ik deze fraaie filosofie vrij breed toe in mijn bestaan.
Zo werd mij drie dagen geleden tijdens een sollicitatiegesprek bij een vleesverwerkend bedrijf gevraagd waarom ik naar de functie van uitbener solliciteerde. ‘Als je ertegen kunt, lijkt het me beslist een mooie en zeer uitdagende functie,’ was mijn antwoord.
Overigens heb ik nog geen bericht van het bedrijf ontvangen, maar ik hoop dat ze daar wat vaart achter zetten, want ik sta echt te springen om te beginnen.
In de tussentijd luister ik vooral naar Beethoven, Mozart en Schubert. Daar kan ik namelijk echt heel goed tegen.

Heerlijk stukje dit. Doet me denken aan Boekwinkel van Jiskefet. https://www.youtube.com/watch?v=nJkE7QHQYLM
@Mien. Amusante sketch van Jiskefet. Die kende ik niet, maar in die tijd keek ik ook vrijwel geen televisie. In totaal heb ik denk ik vroeger zo’n 10 tot 12 jaar lang geen tv gekeken. Ik kreeg ooit zelfs een overheidsambtenaar aan huis die me kwam vragen waarom ik geen televisie in huis had. Dat lijkt misschien fictie, maar is keiharde realiteit. Dat vond de Nederlandse overheid misschien zulk afwijkend gedrag, dat ze kwamen peilen of ik geen deel uitmaakte van een of andere extremistische beweging.
Een vrouwelijke collega vroeg me overigens eens of ik soms bij een of andere sekte zat, omdat ik niet snoepte, rookte of alcohol dronk. Maar dat is weer een ander (120w) verhaal.
Het klinkt allemaal heel zen. Zen zijn is altijd goed. Zolang je maar geen mieren vertrapt komt en jezelf blijft … en niet te vergeten … jezelf zoekt en vindt … samen met je broers en zusters … dan wordt geluk ineens heel gewoon.
Nergens kun je zo mis gaan als bij een sollicitatiegesprek. Denk je aan alles te voldoen blijken ze toch andere ideeën te hebben dan jij. Ga je eigen weg, je weet wel beter.
@Luc. Dank voor je goede raad.
Overigens had ik vroeger de neiging bewust het meest ongewenste antwoord te geven wanneer de sollicitatiecommissie clichévragen op me afvuurde. Het idee daarachter was dat ik niet mijn dagen onder zulke lieden wilde slijten. Dat was meer dan eens aanleiding tot spastisch gedrag en zelfs woede van zo’n ‘ondervrager’ wanneer ik allesbehalve het gewenste antwoord gaf.
Pakweg de laatste 15 jaar hoef ik zelden te solliciteren naar werk; ik word zelf benaderd door potentiële opdrachtgevers. Bij mijn huidige vijf opdrachtgevers kan ik bovendien naar believen om meer of minder werkuren verzoeken, dus dat stem ik ook nog eens zelf af.
Maar ik hoop ooit multimiljonair te worden met 120w stukjes schrijven.