Het hoorde bij het ritueel: zodra we op een camping gearriveerd waren, op zoek gaan naar een telefooncel. Bellen deden we samen. Eén gooide de verzamelde muntjes in het gleufje, de ander draaide met de schijf het nummer. Bij een verbinding was het zaak om zo snel mogelijk te checken of alles goed was daar, en te melden dat we goed waren aangekomen. Een week later volgde hetzelfde ritueel.
Hoe anders is het nu: kind vertrekt naar de andere kant van de wereld en appt dagelijks de stand van zaken. Reisverhalen zijn te volgen via Polarsteps, en heel af en toe bellen we elkaar met beeld. Veel verder weg dan wij ooit zijn geweest, maar heel dichtbij. Loslaten nieuwe stijl.
« FundameNT
Sportsok »
« FundameNT Sportsok »
Column, Communicatie, Familie, Mensen
Los
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« FundameNT Sportsok »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hartelijk gefeliciteerd, Lisette.
@Luc: met grote dank!
Zolang de eerste kus of conceptie niet live in beeld komt … prima … lekker laten gaan. Straks is alleen de kerk nog heilig of musea. Wat zou Chriet hiervan gevonden hebben? Op zijn mobiele fietske?
Leuk prikkelwoord. Los uit Losser. Gefeliciteerd met weekwinst.
Lisette. gefeliciteerd.
Lisette, leuk dat je nog steeds je zeer persoonlijke stukjes schrijft op deze site. En ik zie dat je tot nummer drie bent opgeklommen in de Hall of Fame. Of is het Hall of fame? Of hall of Fame? of hall of fame?
@Han: met dank
@Cesar: leuk om jou hier weer te ontmoeten! Ik schrijf inderdaad nog steeds columns, mijn manier om meteen verhouden tot de wereld om me heen. De R(r)oemwal doet me weinig.