Het mag niet op de mobiel, dus schrijft hij met pen op papier. In alle drukte maakt hij zijn gedicht. Ze vieren binnenkort met zijn allen het Sinterklaasfeest, met een paar gewone Zwarte Pieten erbij.
Hij zucht, hij moet nog veel dichten. Gelukkig brengt Mick’s Rijmwoordenboek uitkomst. Hij noteert: vuist, suist, ruist, puist… En verder gaat hij: kus, mus, bus, pus.
Dan wordt zijn blaadje ruw uit zijn handen gerukt en verscheurd. ‘Opletten jij!’ probeert de chef streng te zeggen. Snippers vallen op de tafel. Gretig graaien zijn collega’s naar de papiertjes. Iedereen heeft gezien wat er staat. En één van hen houdt het voor gezien.
‘Het zijn maar woorden, voor een gedicht’
Ze geloven hem, net als in Sinterklaas.

Zelfs met Piet Heinen redden we het niet meer. Hooguit de zee richting Spanje, vol met … ja met wat of wie …?
… de zee met de boot … 😉
Ik geloof in zwarte Piet, en Sinterklaas.
@Mien: trossen los!
@Luc: en waar blijft Roetveeg Piet dan?