Fluweel en zijde zacht, haar mantel der liefde, lievelijk gedrapeerd over haar ranke schouders. En wat ruikt ze lekker. Naar kersenbloesem en naar amandelolie, naar melk en honing. Ze loopt zoals niemand kan lopen. Gracieus en muisstil, een beetje heupwiegend, geflankeerd door twee zachte warme lange armen, die aan de onderkant bedekt worden door zwart zijden handschoenen.
Als ze voorbij loopt vang ik een zwoele geur die langs haar meewaait. Wat is ze mooi. En ik weet ook, wat is ze lief en warm, slim ook, beeldschoon van binnen en van buiten. Ik prijs me gelukkig. Zodadelijk stapt ze met een groots gebaar in mijn auto. Dan fluistert ze in mijn oren, zachte woorden. Harde woorden zijn voor haar taboe.
Mien, kennelijk zo in de ban van deze verschijning dat je er vocabulair hier en daar over struikelt.
zijde zacht – zijdezacht
lievelijk – lieflijk
zodadelijk – zo dadelijk
zwart zijden handschoenen – zwarte, zijden handschoenen. Zwartzijden (aan elkaar dus) wordt wel ook geschreven, maar of dat correct is weet ik niet)
Nou je toch bezig bent … pas jij het ook even meteen aan?
Alvast bedankt.
Nu natuurlijk. 😉👍
Mien, ik ben niet bij machte om voor iemand iets aan te passen. In 2021 ben ik hier zes maanden redacteur geweest; per 1 juni van dat jaar heb ik mij als zodanig teruggetrokken en ook mijn account laten verwijderen. Wel ben ik al bijna vier jaar verantwoordelijk voor de (prachtige) weekwoorden.
Jij hebt hier een account, dus kun je het zelf aanpassen en zo niet, dan kun je je tot redacteuren Frank of Hadeke wenden.
Ik laat het maar gewoon staan denk ik nu. Niet zo spannend. Volgens mij is de strekking van wat ik met mijn schrijven wil zeggen wel duidelijk. Maar evengoed toch bedankt Ewald.
Toch attent dat Ewald zich zoveel moeite getroost om de verbeteringen te vermelden. Minder spannend dat je er niets mee doet, Mien. Maar ook dat is je goed recht.
I know. Heb hem ook bedankt. Min of meer.