De deurbel gaat bijna nooit en zeker niet om deze tijd. Het is halfzes en iedereen weet dat we langzamerhand geroepen worden om te gaan eten. In de veronderstelling dat het iemand uit ons gezin is die geen zin heeft om rond het huis te lopen, ren ik naar de voordeur.
Ik trek deze open en schrik mij een hoedje. Nee eigenlijk is dat niet wat er gebeurt. Ik bevries en weet geen woord uit te brengen tegen oom en tante uit Limburg die breed lachend voor de deur staan. Eens per jaar komen ze langs. Zonder iets te zeggen, draai ik me om en ga naar de keuken. De flegmaticus is geboren en het is nooit meer anders geworden.


Heet de familie toevallig Bunker?
All in the family!?
Met plezier gelezen.
– half zes, denk ik.