Mijn huis is groot genoeg. Zij hebben niks meer, halsoverkop gevlucht voor het geweld van een Russische gek. Ik haal hen op van het station, drie tulpen, voor elk eentje. Ze weet niet waar haar man is. Ze heeft al vijf maanden niks meer van hem gehoord. Weg wilde ze, er was in haar land geen toekomst, zeker niet voor de meiden.
Tatiana kookt om de dag (en heerlijk), Elena en Olga gaan naar school. Ze zijn leergierig, ook ’s avonds wordt er hard geoefend. Olga buigt over haar taalboek. ‘Ik néém bbbb …… boodschappen mee, ik nám boodschappen mee, ik heb boodschappen meegenoom’. Ze kijkt me stralend aan.
Ze heeft mijn hart gewonnen, daar is geen strijd voor nodig geweest.
« Boven mijn pet
De heer Vreeswijk – vloekende bollenvelden »
« Boven mijn pet De heer Vreeswijk – vloekende bollenvelden »
Column, Mensen, Politiek
Altijd blijven hopen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Boven mijn pet De heer Vreeswijk – vloekende bollenvelden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi stukje, Lisette en het themawoord ijzersterk erin verwerkt.
Petje af, Lisette.
@Ewald en @Luc: danku en danku
Prachtig.
Is het (deels) waargebeurd?
Volgens mij is halsoverkop 1 woord…
@Lousjekoesje: dank en nee helaas, wel een paar reële verhalen door elkaar gemengd. Als je de kans krijgt, zou ik zeker de film ‘Photophobia’ gaan kijken.
En ja, je hebt gelijk: halsoverkop is één woord. Ik ga een aanpassen.