Na heel veel jaren kom ik erachter hoeveel leed ik mijn moeder heb aangedaan. Onbewust en bewust. Onbewust want aan de conceptie kon ik niet veel doen. Bewust omdat ik haar wel eens heb vervloekt om mijn bestaan. Heftig. Ja. De rugzak die is meegegeven was overvol. Ze kon niet bieden wat noodzakelijk was. Ze leefde in de overlevingsstand. Huishouden en godsdienst haar enige houvast. Getraumatiseerd door oorlog en verlies. Schizofreen en gespleten. En de pastoor maar op de deur kloppen. Er moeten meer kindjes komen. Mijn vader wist ervan. Dat maakt het leed nog erger. Opzadelpijn noem ik het maar. Valt mee te leven, maar vraagt wel veel verwerkingskracht en energie. Gelukkig ben ik er nog. Moeder jong overleden.
« Machtige taal
Goede raad is goud waard »
« Machtige taal Goede raad is goud waard »
Communicatie
Opzadelpijn
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Machtige taal Goede raad is goud waard »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heftig verhaal Mien. maar ook … mooi.
Alles heeft zijn goede en kwade kant. 😉
‘en de pastoor naar kloppen…’ vroeger was niet alles beter. Idd een heftig verhaal. De term die je eraan gegeven hebt vind ik treffend.
@Mien: eens met Alice, leuke verlenging van het weekwoord