Sneeuw is misschien wel het mooiste dat de natuur ons schenkt. Natuurlijk kan een zachte regen heerlijk verfrissend zijn als de droogte ons lang heeft geplaagd. Ook een koele bries geeft op een iets te warme zomermiddag de nodige verlichting. Persoonlijk kan ik mist heel erg waarderen op momenten dat het fijn is de wereld wat kleiner te maken.
Maar niets haalt het bij een vers pak sneeuw. Het geluid, tussen een krakend en een knerpend knisteren in, als een welkom hetend gevolg van de eerste stappen, lokt me verder. Er ontplooit zich een terrein voor mijn oog, alsof het nimmer betreden is. Ik maak mijn eigen spoor en laat bedekt wat witter mooier is. Dat geldt voor bijna alles.


Prachtig de magie van ongerepte sneeuw weergegeven.
Mooi beschreven. Vooral vers wit sneeuw in combinatie met zon en blauwe lucht. Een regenboog vind ik nog mooier omdat ik wel van kleur hou.
Ik dacht dat ‘knisteren’ fout was, maar het betekent hetzelfde als ‘knisperen’.
Ja, verse sneeuw, da’s leuk, maar er gaat niets boven lente!
@Arjan: ‘knerpend knisteren’, hoe mooi omschreven!