‘Hallo! Dag mevrouwtje, ik ben Martien Meiland en ik ben hier met mijn dochter Maxime en we komen uw interieur een beetje opleuken! Hebt u ons wel eens gezien op tv, ja toch?’
‘Euh ja, goedemorgen.’
‘Ach meid, we gaan meteen aan de slag. Wat leuk voor je dat je die wedstrijd gewonnen hebt, het was wel een beetje nodig toch? Oh, Maxime kijk hier eens, dat kan echt niet meer hoor. Hebt u een bubbeltje koud liggen?’
‘Een bubbeltje?’
‘Ja, een lekker wijntje of een glaasje bubbels, het is er wel tijd voor hoor.’
‘Het is elf uur in de ochtend.’
‘Ja, dat zeg ik, de hoogste tijd toch? Oh Maxime, kijk hier eens dat beeld hier, wat goeedd!’

Ik kijk er graag naar maar heb de aflevering van maandag nog niet gezien. Van mij mag je het nog wel opleuken met uitroeptekens en bijvoorbeeld wat goeoed!
Wij gaan binnenkort op vakantie daaro in de buurt.
Bij je slotzin hoor ik de stem van die man. Echt verschrikkelijk 🙂
De ontvangst van Ned. tv-programma’s is hier nagenoeg onmogelijk. Enkel met uitzending gemist kan ik wat terugkijken. Het programma heb ik dan ook nooit gezien. Maar op internet en de radio kom je man elke dag tegen. Veel plezier op je vakantie daaro.
Ewald, wat goeoedd! 😉
Luc, ik was al bang dat iemand met die vreselijke griezel op de proppen zou komen.
Als de vrouw die wedstrijd heeft gewonnen, lijkt het me logisch dat ze het op tv heeft gezien.
Ewald, haha, dat was mijn tip. Wat mij betreft kon het hele stukje over de top geschreven. Zo is die man nou eenmaal.
Dank je.
Zit lekker veel vaart in je 120w en net als andere lezers, hoor ik ook bij het lezen zijn stem gieren. Goeie!