Na een zinderend optreden met de hele band in een busje naar huis. Diep in de nacht, het gaspedaal flink intrappen en het concert herbeleven. Fantastisch vind ik zulke avonden.
Wat er misging weet ik niet, maar ineens rollen we met busje en al van de snelweg af en landen we ondersteboven in de berm. Zodra ik weer adem kan halen, roep ik door het donkere busje: ‘Rik?’ Hij mompelt ‘Oké’. Boas en Michael ook. ‘Drake?’ De trompettist laat een hartverscheurende brul horen. Snel maak ik een lichtje met mijn telefoon en richt die naar de achterbank. ‘Ben je gewond?’ vraag ik.
Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik niet.’ Hij houdt zijn trompet omhoog, die nu meer op een trombone lijkt.
Je titel vind ik pakkend, bij je eerste zin haperde ik even. Had ik spannender verwacht, denk ik.
Ook zet het mij tot denken of een trompet door een auto-ongeluk groter kan worden. Volgens mij is een trombone groter dan een trompet.
Dank je wel Levja. Het verschil zit er vooral in dat een trombone een schuif-deel heeft, vandaar dat ik die vergelijking maak als de trompet vervormd is.
Het zou best kunnen dat een trompet er dan zo uitziet, Inge. Gelukkig nooit zo’n ongeluk meegemaakt.
Is het misschien een idee als je het eerste stuk van de zin naar achteren schuif? Dus beginnen met Na een zinderend optreden … En dan eindigen met ‘Fantastisch vind ik zulke avonden.’ Dan vind ik het ook vloeiender lopen met de tweede alinea.
schuif + t … dus schuift.
Inge. En ik neem aan dat zijn tanden er als door bepaalde voetballiefhebbers bewerkte pianotoetsen uitzien??
Aan het walsen geslagen. 😀
Leuk verhaaltje, zo. Gelukkig zijn er geen gewonden, maar een muzikant met kapot instrument voelt zich wel degelijk gewond.
Goeie tip Levja, ik heb die zinnen in de eerste alinea omgedraaid. Dank je!
@Cesar Dat hoop ik niet! 🙂
Bedankt Lousje & Hadeke!