De ziel hield het voor gezien. Het was mooi geweest. Nee, het was helemaal niet mooi geweest!
Zo veelbelovend begonnen, zo talentvol. De wereld had aan zijn voeten kunnen liggen, maar nu lagen die in de goot met de rest van dat afgetakelde lijf erbij.
Hij had het in zich om een groot musicus te worden. Het kwam hem bijna aanwaaien, ja misschien was dat het wel geweest: dat het te makkelijk was gegaan, in het begin. Dat formidabele geheugen, die losse polsen en vlugge vingers.
Hij las de noten en speelde, interpreteerde ze.
Daarna: alcohol, veel te veel.
Uiteindelijk had hij, zieltogend, er zelf de stekker uitgetrokken.
Helaas zat er geen promotie in.
Het zou wel een dier worden.
« Rituelen
Dies Irae »
« Rituelen Dies Irae »
Mensen
Verval
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Rituelen Dies Irae »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties