Vaak planden mijn moeder en ik de controles in het Oogziekenhuis Rotterdam op dezelfde datum. Vanwege de ondersteuning aan elkaar, vooral voor de gezelligheid. Vaak konden niet alle onderzoeken direct achter elkaar plaatsvinden en wat doe je dan in die tussentijd?
Onze oogkwaal bleek erfelijk te zijn. Ik dus van mijn mam, zij wist niet van wie.
Op zekere dag waren we wat balorig na diverse onderzoeken en ineens zei mijn moeder: ‘Zullen we van stuivertje wisselen?’
Ze haalde een stuiver uit de zak van haar blazer. Gek genoeg had ik ook een stuiver in het borstzakje van mijn spijkerjasje en we wisselden.
Na haar overlijden nam ik haar blazer over. Inclusief de stuiver.
Geen mascotte, voor mij een gedenkmunt.

Volgens mij heb ik een mooie en toepasselijke song uitgezocht met Nickel For Goodbye van Racoon. Het benadert bijzonder mijn gevoel over deze stuiver.
https://www.youtube.com/watch?v=WEGw_TEZbM4&list=RDWEGw_TEZbM4&start_radio=1
@Levja. Onze ogen: klein, maar waardevol. En gelukkig hebben we er twee van (cyclopen daargelaten).
Ik plaats een vraagteken bij het voorzetsel ‘van’ voor ‘stuivertje’, maar wellicht is dat simpelweg een creatieve variant van je.
Daar heb je een goed punt, Cesar.
Ik denk dat het taaltechnisch zonder voorzetsel is. Of ze doen aan stuivertje wisselen.
In mijn herinnering zei mijn moeder er van bij.
Ik ga daar nog even over nadenken.
Toch ‘van’ weggehaald, Cesar. Goed dat je het aanhaalde.
Het gaat hier toch om goed geschreven stukjes en de herinnering aan mijn moeder wordt er niet minder om.
Levja. Ik zie jou en je moeder zittend op ongemakkelijke stoeltjes lachen. Jammer dat je ‘van’ hebt weggehaald, omdat jullie niet ‘stuivertje wisselden’, maar letterlijk ‘van’ stuivers wisselden.
Hartelijk dank, Han. Van komt weer terug. Zo voelde het ook van nature aan.
Levja. Cor van der Laak zou zeggen: ‘”Van” die dingen dus.’
Ja,‘”Van” die dingen dus.’ Het geeft mij een glimlach.
Mijn kapster zegt altijd als ze het met me eens is: ‘Ja, DAT!’ En ik schrijf DAT bewust met hoofdletters, want zo beklemtoond ze het ook.
En de D moet dus een T zijn. Aldus: zij beklemtoont het zo.
Levja. Haha, zeker hoofdletters waard. Beter dan dat vreselijke eigentijdse ‘Spot On’.
@Levja. Nog even over je reactie op ‘van stuivertje wisselen.’
Ik begrijp je keus om het zo te laten. Mijn bescheiden observatie: met ‘van’ gebruik je de actie letterlijk, waardoor je de dubbele laag kwijt bent. Daar bedoel ik mee dat je zonder ‘van’ twee personen hebt, die figuurlijk taalgebruik letterlijk toepassen, maar alleen zij tweeën weten dat.
In goed Nederlands: ‘een inside joke.’
Zonder deze bedoeling geeft ‘van stuivertje wisselen’ zoals gezegd de actie letterlijk weer en dat kan natuurlijk ook je opzet zijn.
Cesar, ik begrijp je gedachtegang. In dit geval was het beide. Mijn moeder en ik namen het zowel letterlijk als figuurlijk. Wij begrepen elkaar helemaal hierin.
Juist leuk als het voor de lezer gissen blijft.
@Levja: wat een lief stukje! Ik geniet altijd van een kastanje in mijn jaszak, omdat ik die vroeger van mijn moeder kreeg, want goed tegen reuma.
Dank je Lisette. Ja, herkenbaar een kastanje in je jaszak tegen reuma. En in je jaszak blijven ze ook mooi glimmen.