Lees ik nu dat ansichtkaarten old school zijn? Waarom hangen alle rekken bij supermarkten, Bruna’s en toeristische trekpleisters dan nog vol? Om jubilea en verjaardagen te memoreren? Om geboorte en sterfte aan te kondigen, te vieren of te troosten? An sich een nobel streven en een mooie vorm van stille communicatie. De luidruchtige ansichtkaarten uitgezonderd, maar die zijn meer van de nieuwe school. Want ansichtkaarten hebben blijkbaar nog steeds bestaansrecht.
Mensen vinden het nog steeds belangrijk om aanzichten te sturen van gestolde natuurmomenten, van vergezichten van vreemde en vooral verre, nog niet ontdekte oorden; of van kunstzinnige of humoristische afbeeldingen. Ik krijg er zowaar ineens zelf zin in een ansichtkaart te versturen. Maar aan wie? Doe eens gek. Aan mezelf.
« Ansichtkaart (1): Old school
Bezongen »
« Ansichtkaart (1): Old school Bezongen »
Communicatie, Cultuur, Mensen, Sport
Ansichtkaart (2): For me
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Ansichtkaart (1): Old school Bezongen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Verjaardagskaarten, wenskaarten, rouwkaarten et cetera. Het zijn allemaal welbeschouwd geen echte ansichtkaarten.
Een ansichtkaart heeft aan de voorkant een afbeelding en op de achterkant kan een adres en een korte boodschap worden geschreven. In de rechterbovenhoek wordt een postzegel geplakt en de kaart gaat zonder enveloppe op de bus.