Tijdens mijn dagelijkse wandeling ontmoet ik regelmatig andere mensen. Ik heb mezelf aangewend om iedereen die ik tegenkom, te groeten. Afhankelijk van het tijdstip met het gebruikelijke goedemorgen, -middag of -avond. Anderen zien er meer uit als ‘hallo’-types. Oudere mensen wensen mij vaak een wat deftig ‘goedendag, mevrouw’. Mensen die blijven zwijgen verdeel ik in twee categorieën: ze zijn ofwel te veel in zichzelf gekeerd om me op te merken, ofwel ze zijn deze vorm van contact kwijtgeraakt. Misschien is die hun nooit aangeleerd.
Het allerleukste van mijn gewoonte is het gezicht van de ander. Vaak verschijnt er een glimlach. Mensen gaan er ineens zoveel leuker uitzien. Mijn stemming. verbetert instant. Ik hoop ook die van de ander.
Klein geluk.
« Advocaat zonder bingo
Houdoe »
« Advocaat zonder bingo Houdoe »
Column, Maatschappij, Mensen
Laat me wel lachen!
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Advocaat zonder bingo Houdoe »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette. Heel overzichtelijk van je om de nietteruggroeters in twee categorieën in te delen.
Ikzelf deel ze in de volgende hoofdcategorieën in:
– Volkomen in zichzelf gekeerd (jouw eerste categorie)
– Nooit van opvoeders geleerd om een groet te beantwoorden en ook nooit zelf op het idee gekomen dat dit kan (jouw tweede categorie)
– Te verlegen om terug te groeten
– ‘Ik ken jou niet, dus groet ik ook niet terug’-types
– Zij die het nut van teruggroeten niet inzien, omdat het niet in hun rendementsdenken past (‘Wat koop ik ervoor?’)
– Zij die denken ‘Waarom groet deze vreemdeling mij?’ en in die gedachte blijven hangen.
Het zou leuk zijn om mensen die nooit teruggroeten te interviewen om ze te vragen naar hun motivatie.
@Cesar: wat een leuke verdere analyse. Ik ga denken over dat interviewen, leuk!
Grüezi mitenand!
Grüezi mitenand! Nu met link:
https://youtu.be/DoGRokoiFrA?si=aF1Y96KPLv9ocxGL
In mijn dorp is het (buiten het centrum) gebruikelijk om elkaar te groeten. Soms zelfs op de fiets. Een enkele puber die niks zegt, maar die heeft natuurlijk oortjes in. Iemand uit een dorp verderop was verbaasd, daar wordt het nauwelijks gedaan. Echt iets om blij van te worden: rondje lopen en elkaar groeten.
@Mien:eh…zoiets ja
@Lousjekoesje: ik dacht dat er in elk dorp gegroet werd. Als ik ooit ga verhuizen naar een dorp zal het één van mijn selectiecriteria zijn of er gegroet wordt.
Moest meteen aan het bergvolk in de alpenlanden denken. Krijg alweer goesting om daar weer eens naar toe te gaan. Zo’n vriendelijk en guitig volk.
In het dorp waar ik ben opgegroeid, is groeten heel normaal. Nog steeds.
@Luc: fijn! En houden zo.
Lisette. Kwestie van opvoeding, normen en waarden.
Afhankelijk van het tijdstip – overbodig, nogal logisch.
teveel – te veel
Misschien is die hen nooit aangeleerd. – Misschien is die hun nooit aangeleerd.
Jammer dat je de titel geen eer aandoet; een beetje humor maakt deze anekdote wat smeuïger.
@Han: dank voor de verbetertips. En qua titel en stukje: kwestie van smaak.