Op tweede kerstdag ruikt de kamer naar gisteren. Ik trek de gordijnen open en zie het meteen: de kerstboom is ingestort. Naalden liggen als een stille sneeuwval rond de voet. Ballen, slingers, lichtjes, alles ligt eraf, alles dood. Wat gisteren nog glansde, is vannacht opgehouden met doen alsof. Er staat een kale staak in de hoek, schuldig en schaamtevol. Ik raak hem niet aan. De stilte is dikker dan koffie. Buiten klinkt een vroege bus. Binnen hangt alleen nog het engeltje, vastgeklemd aan de derde tak. Het kijkt niet omhoog, maar naar beneden. Alsof het weet dat blijven harder werken is dan gaan. Ik laat de stekker in het stopcontact, uit gewoonte, als een wachtwoord dat niet meer werkt vandaag.


Weet iemand hoe het komt dat als ik het verhaal post op mijn socials er gelijk een melding bijstaat over het archief? Het lijkt nu net of je een oud verhaal post.
@Arjan: ik ben wat a-socials, maar het is één van de vele dingen die op dit moment niet goed werken op de site, helaas. Ik dacht er (zie mijn eerdere stukje) uit op te maken dat hij werd opgeheven, maar dat is dus kennelijk niet zo.
Verder geniet ik weer van je omschrijvingen, al hoop ik niet dat mij ooit dikke koffie wordt geserveerd..