‘In zo’n dekenkist zat alles wat mijn vader, moeder, broertje en ik hadden.’
Ze stond moeizaam op. ‘Moet ik u helpen?’
Ze had geen hulp nodig, want dat had ze nooit gekend: mevrouw Susan, van Toko Senang. Voorzichtig liep ze langs de Balinese ebbenhouten beelden; sommige met bepaalde stille krachten. Niet te vertrouwen, net zoals Japans porselein en Delfts blauw.
Bevrijd van de Jappen, bezet door de Nederlanders, de bootreis naar Den Haag waar ze in hun vrijheid beperkt waren. ‘Politionele actie is fout. Hoor je? Sadistische militairen en verkrachters waren het.’
Ze rekende bij me af, een paar duizend gulden. Ik gaf haar nog een kopje thee, maar kon haar niet op haar gemak stellen.
15 augustus, Nationale Herdenking.
Gedeeltelijk non-fictie.
Heftig Han. Oorlog haalt volgens mij echt het slechtste in de mens naar bovem.
Levja. Deze vrouw had heel wat meegemaakt.
Ja, wat zal er door de Nederlanders met een Indisch oorlogsverhaal in de familie heengaan op deze dag.
Levja, lees Adriaan van Dis hiervoor.
Han, ik lees Adriaan van Dis graag. Volgens mij heb ik al zijn boeken. Ik ga zijn laatste ook kopen. Als presentator vond ik hem ook geweldig. Mooie ‘kop’ en prachtige stem.
Volgens mij is hartje nu wel door. Gisteren lukte het niet.
Heftig. Helaas deels waargebeurd. Mooi neergezet. Laatste zin is misschien overbodig.
– wat dat had ze nooit gekend = want dat had ze nooit gekend.
Levja, dank je wel! Een man om te lezen en om naar te kijken. Van mij mag hij zo weer terug op tv.
Lousjekoesje. Dank je wel, ook voor je opmerking over de typfout.
Het is vandaag 15 augustus, daarom toegevoegd.
De uiteindelijke overgave van de Jappen. Mooi stuk om te lezen. Vrouwen zijn vaak het eerste slachtoffer in een oorlog en niet alleen door de dood.
Luc. Dank je. Helaas wel.
Een vrouw die al zoveel ontberingen heeft moeten doorstaan..
“Ik gaf haar nog een kopje thee, maar kon haar niet op haar gemak stellen.”
De laatste zin zegt wat mij betreft alles.
Dank je wel, Alice.