De laatste tackle heeft hij niet kunnen ontwijken. Een ongelijke, oneerlijke wedstrijd is niet te winnen – de VAR kijkt weg.
Het leven kan niet van je winnen, maar je kunt het wel verliezen. Als het leven had gewild dat we het begrepen, dan was het wel anders geweest.
Vandaag zou Johan Cruijff 75 jaar zijn geworden. Vandaag hoor ik dat Henny Vrienten op 73-jarige leeftijd is overleden. Hij speelde het laatst nog met Boudewijn de Groot en (de inmiddels ernstig zieke) George Kooymans.
Met Doe Maar had ik niets. Des te meer met de latere muzikant én de sympathieke mens Vrienten; de vriendelijkheid zelf. Misschien uit frustratie, maar op dit moment denk ik toch: is dit alles wat er is?
« De storm en het glas water
Linksom »
« De storm en het glas water Linksom »
Maatschappij, Mensen
Johan Cruijff en Henny Vrienten – is dit alles?
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« De storm en het glas water Linksom »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Is het leven een wedstrijd? Wat valt er te winnen dan, de eeuwigheid of een beker voor goed gedrag? Elke dag is er een, en wat je ermee doet is alles wat er is.
Berdien. Wat een botte reactie. De vergankelijkheid is juist geen wedstrijd. Jammer dat je er niets van begrijpt.
Johan ken ik van TV, Henny heb ik vaker gezien. Eerst als liefhebber, later als beveiliger. Met name met Jan Hendriks had ik vaak gesprekken omdat die uit een dorp verderop kwam. Toen Jan binnenkwam in de locatie waar de aankondiging plaats zou vinden van hun Symphonica in Rosso tour in Austerlitz, (inclusief mini concert) en ik hem aansprak met ‘Hey Jan’, inclusief bijbehorende handdruk viel mijn leidinggevende bijna op de grond van verbazing. Toen Doe Maar als gast optrad bij Groots met een zachte G, had ik al een hele poos met Jan gepraat vandaar maar dat wist de leidinggevende weer niet. Jammer dat beide iconen er niet meer zijn. Grt
Luc. Een mooie herinnering.
Han, ik heb gisterenavond naar beide mannen op tv gekeken. Met plezier, ook met bewondering. Ze hebben allebei dat bijzondere dat ze decennia lang mensen van elke leeftijd weten te boeien. Ook het talent om de media te woord te staan zonder ook maar iets van zichzelf te verliezen. Ook hun speciale manier van taalgebruik. Beeldspraak.
Iconen … Ze wisten veel te winnen in het leven, maar ook zij kunnen het leven verliezen.
Ik ben blij dat ik met die twee op mijn manier groot ben geworden.
Levja. Ik heb gelukkig ook nog even gelachen om Rinus Gerritsen, die met Henny Vrienten sprak. Henny vond de kleur van de gitaar van Rinus nogal ‘apart’. ‘Mijn vader heeft de plastic knoppen vervangen door metalen. Mijn fiets had dezelfde kleur, want ook die maakte mijn vader zelf.’ Typerend voor die tijd en Rinus Gerritsen.
Is de 2 alinea van jou of van Cruijff? (sorry als dit ook bot of naïef overkomt)
Ik vind het wel een mooie alinea.
“Het leven kan niet van je winnen…”
Dit deel snap ik niet helemaal.
Verder heb ik er ook niks mee. Het is van voor mijn tijd en de muziek van Doe maar vind ik vreselijk. Een musical met liedjes van Doe maar bestaat al.
“Is dit alles” kun je volgens mij op 3 manieren herleiden. Naast de bekende liedtekst: dat er momenteel wel belangrijker nieuws is dan dit, of dat er meer is op het gebied van leven en dood.
Lousjekoesje. Die alinea is van mij, maar gebaseerd op de uitspraken van Cruijff:
“Die Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kunt wel van ze verliezen.”
“Als ik had gewild dat je het zou begrijpen, had ik het wel anders gezegd.”
De laatste uitleg van ‘is dit alles’ van je, is uiteraard wat ik bedoel.
Dank je wel!