‘Bel me niet zo vaak, nicht Alida. Ja, je bent eenzaam. Neen, ik niet. Waarom niet? Omdat ik dat niet toelaat. Ja, wel waar, dat heb je zelf in de hand. Denk aan leuke dingen. Ja, die van vroeger. Wat anders? Neen, ik ga jou geen verhaaltjes vertellen. Jij mij?
O nee, ik hoef niet te horen hoe kort dat minirokje van je was: meer breedte dan lengte. De rits ging niet eens dicht. Als het je lukte die knielaarzen over je klapkuiten te trekken, kwamen ze tot je liezen. Neen, dat was niet sexy. De jongens zongen: ‘Hey Ho, Hey Ho’.
Wat insinueer je?! Vader strikte nooit ‘zogenaamd’ zijn schoenen als jij van de bank opstond. Vader droeg instappers.’
« De reünie(2)
De meetlat van het Vaticaan »
« De reünie(2) De meetlat van het Vaticaan »
Communicatie, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
De heer Vreeswijk is niet eenzaam
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« De reünie(2) De meetlat van het Vaticaan »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hè bah, Han. Nu zie ik die Alida voor me. Had je niet moeten doen.
@Ewald. Haha! Neem me niet kwalijk.
Geweldig Han!
@Willem. Dank je wel!