‘Weet u wat het is, een systeem moet je bijhouden. Schei uit, wat moet ik met een database van damesschoenen met een hoge, lage, sleehak… in diverse kleuren en maten met het bestelmoment en de optimale bestelhoeveelheid volgens de formule van Camp; wie dat ook mag zijn. Het zou tijd en geld besparen; ammehoela en m’n verzoolde schoenen!’
‘Hoe doet u het nu dan?’
‘Met fingerspitzengefühl. Kijken naar mijn voorraad en luisteren naar mijn vaste klanten. ’s Avonds kan ik zonder dat ik door een database word opgehouden naar huis.
Kijk, daar loopt mevrouw Jansen, vaste klant, op mijn laarzen. Goedlopend model.’
‘Een beetje klein.’
‘Klein… hoe weet u dat nou?’
‘Voor een model.’
‘Ik heb het over haar laarzen.’
« De laatste grens
Grafiek-‘blind’ »
« De laatste grens Grafiek-‘blind’ »
Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Mevrouw Jansen en de formule van Camp
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« De laatste grens Grafiek-‘blind’ »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Haha, leuke spraakverwarring en mooi beeld, de tegenstelling van alles automatiseren en ‘old school’ vakkennis gebruiken.
Han: Leuke dialoog
@Berdien. Hartelijk dank!
leve de intuitie, het timmermansoog, een echte vakman of vakvrouw gaat (ook) daar op af.
Leuk.
Schoenen die je kunt passen en voelen lijken me nog altijd veel aangenamer om te kopen dan via een online-plaatje.