Het gaat steeds beter. Deze therapeut begrijpt me zowaar. De aanleiding voor het contact met hem is mijn wanhoop over mezelf: ik ben alweer acuut uitgevallen na een crisis in een nieuwe baan.
In de tweeëneenhalf jaar dat ik hem zie gebeurt het nog zo’n vijf keer, zij het minder hevig.
Zijn motto: eerst weer meer op de been door de pillen, dan kunnen we verder gaan kijken.
In die fase zijn we nu, al is het pillenverhaal nog steeds niet klaar.
Op een niet mis te verstane manier confronteert hij me regelmatig met mijn gedragspatronen.
Heftig. En: hoe moet het anders dan?
Samen komen we regelmatig tot een alternatief, soms blijf ik eigenwijs.
Ik word hierdoor wel steeds beter.
@Lisette. Alles valt of staat bij het vertrouwen dat je hebt in je therapeut. Er moet iets klikken, anders kun je het vergeten.
@Ewald: helemaal juist, en voor mij is het echt heel goed dat deze therapeut een man is. Die zijn gewoon beter in grenzen stellen (voor zichzelf), en dus leer ik hoe ik mijn eigen grenzen moet leren herkennen en respecteren. En dat dus pas op mijn 59e..
@Lisette. Je bent nooit te oud om te leren en beter laat dan nooit.
@Ewald: eens!
authentiek stukje Lisette