Ik ben Lomo en wil me graag even voorstellen. Mijn wapenfeit is dat ik een kutkind bij uitstek ben. Klein schopte ik tegen mijn vaders schenen en later tegen die van de popo. Een paar dagen geleden nog. In de Schilderswijk heb ik met m’n maten stoepstenen losgebikt. Mo zei nog: ‘die ga je toch niet naar de wouten gooien?’ en ik deed het toch. Geweld is wel een dingetje van me.
Kom ik thuis, zegt m’n ma: ‘Wat zie jij eruit.’ Niet dat het haar kan boeien, van beroep is ze stoephoer. Ze schuift weleens een nero zodat ik een patatje oorlog kan halen. Ik mis m’n pa; die hebben ze aan een blok beton in het IJsselmeer geflikkerd.
Misdadig verhaal in onbegrijpelijk ambtelijk Haags. Geen lamme lama’s bespeurd in ieder geval. Dat is dan weer fijn. Welkom bij onze goegemeenschap. ?
@Mien, dankjewel voor je warme welkom. Lopen er dan lamme lama’s rond op het Buitenhof?
Welkom! Een rouw verhaal. Toch schuurt er iets. Ik denk dat ik meer betrokken zou raken als ik ergens het verdriet zou voelen. Dat kan best, ook door de agressieve toon heen door een kleine suggestie ergens? Ik denk er nog over. In ieder geval een hart onder de riem als welkom!
@simonecarree, dank voor ook jouw welkom. Ik vermoed dat het jong gehard is en weinig doet aan verdriet.
Ik lees me de komende tijd in voordat ik de stap zet zelf reacties te geven. Tot dan!
@Mien, ik bedoelde natuurlijk Binnenhof. Was vast met mijn gedachten buiten. 😉
@Lomo. Je stukje net nogmaals gelezen. Hij is gehard. Zeker. Maar hij mist wel z’n pa… Ergens een tegenstelling opzoeken werkt vaak lekker in een verhaal. Is goed voor de spanning en maakt de hoofdpersoon complex. Maar het is jouw verhaal, jouw Lomo en jij kent hem het best. Ben jij deze Lomo?
@Simonecarree, Lomo woont in mijn hoofd en met hem vele anderen. Ik begrijp het punt dat je aanhaalt, dankjewel hiervoor. Een volgende keer laat ik hem huilen. 😉