Joris speelde het kindje Jezus in de ‘levende’ kerststal. Maar na dertig jaar had Joris er genoeg van. Iemand die werkte in het asielzoekerscentrum stelde voor een Syrisch gezin te gebruiken. Maar Jezus, Josef en Maria met een tintje, dat zou niet geloofwaardig zijn. Het broeide in het dorp. Je was of vóór, of tégen Joris. Er werden stenen door ramen gegooid en auto’s in de fik gestoken. Men verzocht Joris, om de vrede te bewaren, geleidelijk te stoppen met het spelen van het kindje Jezus. Joris besefte dat hij, als kindje Jezus borg stond voor vrede in zijn dorp. En dat de échte Jezus daarom best wel trots op hem zou zijn. Om van God maar niet te spreken.
« Zandvlakteloper
Zeekasteel »
« Zandvlakteloper Zeekasteel »
Column, Cultuur, Fictie
Joris en de levende kerststal
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Defrysk of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Zandvlakteloper Zeekasteel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Stembeurs
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
Volgens mij draait Jezus zich om in zijn graf bij het aanschouwen van deze wereld. Om van God maar niet te spreken. Fijn weer iets van je te lezen. Zalig kerstfeest daar en een gelukkig nieuwjaar.