Mijn opa was een lieve man. Was. Verleden tijd. Hij is dood. In de verleden tijd was ie lief. Nu niet meer dan? Het is wat met die taal. Voor mij is ie nog steeds lief. Ook al ken ik nu zijn streken en weet ik van zijn stilzwijgen. Alsof dat laatste hardop mogelijk is, zwijgen? De Nederlandse taal, ondoorgrondelijk.
Als mijn opa sprak, dan sprak ie Engels. Onverbeterlijk. Nou ja, onverbeterlijk, hij las het voor uit de KRO-gids. Ook de reclames. Zijn uitspraak sprak boekdelen. Zo werd 7Up [zuup], de FBI de [fibi], Kojak [kojak] en Canon [kanon]. Maar de meest bizarre bleef toch Ricoh [riekooi]. Mijn tante Riek een lichtekooi? Ach, we zullen het nooit weten. RIP opa.
Taal blijft boeien. En de versprekingen van familieleden blijven voortleven. Mooi.
Die generatie sprak een heel eigen soort Engels ☺
Heel leuk, en herkenbaar. Ik had ook zulke grootouders. Mijn oma zei altijd koiboi voor cowboy, b.v.
Je stukje spreekt me op een heel speciale manier aan. Mijn ouders waren al heel vroeg wees en dus heb ik nooit mijn grootouders gekend. Niet eens was of waren, maar nooit geweest. Zo voelt het vaak.
Gelukkig is die engelse taal beter te doorgronden: men zegt striet, men schrijft street en men bedoelt straat ;). Maar een prachtig eerbetoon aan je grootvader!
leuk stukje Mien.